Naam Bjorn Bracke
werkzaam bij OMGEVING
Titel van de bijdrage De maakbaarheid van een duurzame wooncultuur
Abstract van de bijdrage (max. 250 woorden)

De Vlaamse wooncultuur is in de kern niet duurzaam. De woonwens, verplaatsingswens en consumptiewens van jan modaal staan diametraal tegenover alle ambities die in tal van ‘duurzame’ beleidsdocumenten worden neergeschreven. Reeds vanaf de jaren 1980 en 1990 proberen ruimtelijk planners onder andere via ruimtelijke structuurplannen de open ruimte te vrijwaren, het autogebruik terug te dringen, compact wonen te promoten, riviervalleien te versterken enz. Echter, de realiteit maak pijnlijk duidelijk hoe groot de impact is van lokale ac-toren en eigendomslogica’s. Getuige hiervan de talloze uitzonderingsregels - recent nog de zogenaam-de ‘codex trein’- die de afgelopen decennia werden bedacht om allerhande bouwmanoeuvres te faciliteren. Er is met andere woorden geen nood aan bijkomende planmakerij: inhoudelijk zit het ruimtelijk planningsappa-raat al enige tijd op een duurzaam spoor. Er is echter nood aan een duurzame wooncultuur. En deze wooncul-tuur is wel degelijk maakbaar. De reclamewereld probeert dagelijks om via diverse kanalen ons consumptie-gedrag te beïnvloeden, en slaagt daarin. Reclamespots met grote terreinwagens die in een quasi lege stedelij-ke omgeving rondcruisen, tijdschriften waar grote woningen met strakke gazons worden afgebeeld; dit zijn toch prikkels die ontegensprekelijk onze wooncultuur beïnvloeden? Wat als we de vergelijking maken met sensibiliseringscampagnes omtrent roken, pesten, diversiteit of genderneutraliteit? Moeten we dan wagens voorzien van een opschrift ‘schadelijk voor het milieu’ of kinderboeken screenen op ‘stereotype woonvor-men’? In de naoorlogse periode werden campagnes opgezet om modern wonen in torens actief te pro-moten. Kan de overheid vandaag een actievere rol opnemen in het ontraden en stimuleren van woon- en ver-plaatspatronen in functie van een duurzame wooncultuur?